De Ontembare Vrouw leert vrouwen niet ‘aardig’ te doen als hun zieleleven beschermd moet worden. De wilde natuur weet dat ‘lief’ zijn in die gevallen de roofvijand alleen maar doet glimlachen. Wanneer het zieleleven bedreigd wordt, is het niet alleen aanvaardbaar om een grens te trekken en voet bij stuk te houden, het is noodzakelijk. Wanneer een vrouw dit doet, kan haar leven niet lang verstoord worden, want ze weet onmiddelijk wat er aan de hand is en kan de roofvijand terugdringen naar waar hij thuishoort. Ze is niet  naïef meer. Ze is geen doelwit of slachtoffer meer. En dit is het medicijn dat ervoor zorgt dat het bloeden van de sleutel – die kleine met het krulwerk bovenaan – eindelijk ophoudt.

Uit: De Ontembare Vrouw