Kindertijd
Als kind wil je in eerste instantie liefde, aandacht en voeding van je ouders. De meeste ouders doen erg hun best, maar kunnen niet altijd aan deze wensen van een kind voldoen.Voor een kind is dit te pijnlijk om te voelen en te erkennen. Als kinderen niet bij machte zijn deze pijnlijke situatie te veranderen ontwikkelen ze afweermechanismen.Ze gaan de situatie verdringen of ontkennen.Verdringing en ontkenning beschermen het kind en later de volwassene tegen pijnlijke waarheden of ervaringen.De keerzijde is dat je als volwassene geen emotioneel volwaardig en rijk leven kunt leiden als je deze zelfbeschermingsmechanismen uit de kindertijd in het nu gebruikt.
De zelfbeschermingsmechanismen om de oude pijn niet te hoeven voelen zijn in het volwassen leven herkenbaar aan:
- vermijden en rationaliseren bij als bedreigend ervaren prikkels
- onrealistische prestatie-eisen
- overreactie (emotie uitvergroten/heftig reageren)
- onderreactie (emotioneel afsluiten/onaangedaan)
Het is belangrijk je van deze reacties bewust te worden en van de bijbehorende pijn.
Het is de pijn van het kind van vroeger die doorvoeld moet worden. Enkel dan kom je meer in je volwassenbewustzijn en kun je vrije keuzen maken die je gelukkig maken. In de dagelijkse dag wordt de kindertijdpijn dikwijls zichtbaar doordat we aangetrokken worden tot mensen, liefdesrelaties, situaties, banen e.d zonder dat we weten wat de bron van die aantrekkingskracht is.We reageren net als in de kindertijd toen onze behoeften onvervuld bleven. Deze situaties zijn symbolen die onze afweer in werking stellen.Wanneer onze kindertijd-pijn getriggerd wordt verschuiven we van ons volwassen-bewustzijn naar ons kind-bewustzijn.
In gaan zien dat deze symbolen functie hebben, de symbolen gaan herkennen, en omzetten in volwassen/wensrealiserend gedrag door de pijn van vroeger toe te laten en is wat we doen in de therapie. (meer…)









Laatste reacties