Oostpool

Op mei 31, 2010, In Theater, By Ilona Gerrits

Een kleine zeemeermin

22.02.11 tm 16.04.11
 
‘Wat een prachtding is de mens… hoe onbegrensd in zijn vermogens’ – Hamlet

Ik zou willen beweren dat onze identificaties nooit sterker zijn dan met zogenaamde ‘fictionele’ kunstwerken en dat we juist in het werkelijke leven een totaal geloof moeten opschorten, vanwege de enorme risico’s die we daar lopen. | uit: Een verlangen naar ontroostbaarheid, Patricia de Martelaere

Geen sprookje, geen Disney, niet voor kinderen: in Een kleine zeemeermin gaat Marcus Azzini na hoe wij via de verbeelding een betere wereld willen scheppen. Wij hebben nu eenmaal fantasie nodig, iets wat beter is dan de werkelijkheid, om de werkelijkheid aan te kunnen. Een tijdelijke wereld waarin alles kan – maar wee degene die in de droom blijft en zich stuk loopt tegen de muur van wat echt is. Want wat wij fantaseren maakt maar tijdelijk een gaatje in die muur: wij kijken er even doorheen en dan gaat hij weer dicht. Met het verhaal moeten wij het doen. (meer…)

Tagged with: •
 
0 Reacties
Reageren?

Oostpool

Op mei 28, 2010, In Theater, By Ilona Gerrits

  Hamlet
09.10.10 tm 11.12.10
 
This above all, to thine own self be true …

Er is in hemel en op aarde méér, Horatio, dan wat jij bedenken kunt. Maar kom, zweer hier… met Gods hulp, dat je… ook als ik wat raar doe – wat wel zou kunnen, binnenkort, als het mij goed uitkomt om te doen alsof ik gek ben – dat je nooit door een armgebaar, een hoofdschudding, of door insinuaties laat verstaan, dat je iets weet van mij. Zweer het. Hier. Nu. | uit Hamlet

Geen stuk is zo bekend als Shakespeare’s Hamlet. Het verhaal van de jonge prins die de moord op zijn vader moet wreken, behoort tot de iconen van het theater. De dichter T.S. Eliot noemde Hamlet daarom ooit ‘de Mona Lisa van de literatuur’: minstens zo beroemd en even enigmatisch. (meer…)

Tagged with: •
 
0 Reacties
Reageren?

Oostpool

Op januari 7, 2010, In Theater, By Ilona Gerrits

 Er moet licht zijn 9.02.10 tm 10.04.10 

 De mens is een ding tussen twee lippen die zichzelf ter sprake proberen te brengen.

 

niets wijst erop dat vannacht anders zal zijn dan andere nachten
behalve dan de opening
behalve dan het begin
misschien is dat genoeg
is dat de eerste steen
toen zij net binnen kwam met die pruik op
bekroop mij een zeer onbehagelijk zeer zeer onbehagelijk gevoel

| uit: Er moet licht zijn

Een stad, een avond. Vijf vrienden en vriendinnen, – ‘een naadloze dansgroep’, hand in hand, maar al een eeuwigheid alleen – maken zich op om naar een verkleedfeest te gaan. ‘Want dit is toch iets als feest? We gaan toch naar een feest?’

Er moet licht zijn probeert hen in woorden te vangen. Een stuk over vrienden en geliefden die blijven proberen te benoemen wat ze eigenlijk voelen en wat dan liefde is. Een stuk over denken en praten. Over dat het haast onmogelijk is precies te herhalen in woorden wat je net gedacht hebt en om dat wat je net in woorden benoemt hebt waar te maken. Een oneindige poging om de liefde uit te spreken.

Hannah van Wieringen (1982) is een jonge schrijfster die de onvolmaakte pogingen van mensen om hoop te ontlenen aan elkaar gevoelig beschrijft. Haar personages zijn zich bewust van de kloof tussen wat leeft in hun gedachten en wat ze hardop zeggen. Dat bewustzijn is pijnlijk en ook grappig. Met schaamte, woede en zelfspot doorzien ze hun eigen onvermogen. Toch blijven ze volharden, blijven ze proberen de woorden te vinden om gezien, gehoord en gekend te worden.

*Toneelgroep Oostpool weet de mens in al zijn emoties en gevoelens uitstekend weer te geven!

Tagged with: •
 
0 Reacties
Reageren?
Go To Top »